Tynki gliniane i ziemne wracają do mieszkań nie z nostalgii, ale z konkretnych powodów. Glina ma zdolność pochłaniania i oddawania wilgoci, dzięki czemu stabilizuje wilgotność powietrza w pomieszczeniu. W praktyce oznacza to mniejsze ryzyko rozwoju pleśni na ścianach, zwłaszcza w sypialniach i łazienkach z gorszą wentylacją. Dodatkowo tynk gliniany akumuluje ciepło, więc ściana przez jakiś czas po wyłączeniu ogrzewania nadal je oddaje. Do tego dochodzi naturalna zdolność neutralizowania zapachów i brak sztucznych dodatków, co ma znaczenie dla osób wrażliwych na chemię budowlaną.

Wykonanie tynku glinianego w mieszkaniu nie jest trudne, ale wymaga cierpliwości. Podłoże musi być nośne i odtłuszczone, a luźne fragmenty starego tynku trzeba skuć. Mieszankę przygotowuje się z gliny, piasku i wody, czasem z dodatkiem sieczki lub trocin, które ograniczają skurcz. Proporcje ustala się doświadczalnie, bo każda glina ma inną plastyczność. Nakłada się ją zwykle w dwóch warstwach, a grubość jednej nie powinna przekraczać dwóch centymetrów. Po wstępnym związaniu powierzchnię zaciera się packą, a po całkowitym wyschnięciu można ją zagruntować mydłem glinianym. Jeśli szukasz szerszego spojrzenia na surowe materiały we wnętrzach, warto zajrzeć do przeglądu o tym, jak meble z ubijanej ziemi w mieszkaniu łączą masę, mikroklimat i prostą konstrukcję do wykonania samodzielnie.

Pielęgnacja tynku glinianego sprowadza się do kilku nawyków. Nie należy myć go mokrą gąbką ani szorować środkami zasadowymi, bo rozmiękczają powierzchnię. Kurz usuwa się miękką szczotką lub odkurzaczem z końcówką z włosia. Drobne rysy da się naprawić, przecierając miejsce wilgotną gąbką i zacierając packą. W pomieszczeniach narażonych na zachlapanie, na przykład w kuchni przy zlewie, lepiej zabezpieczyć fragment tynku olejem lnianym albo mydłem glinianym. Ważne jest też wietrzenie, ponieważ glina potrzebuje kontaktu z powietrzem, żeby regulować wilgotność. Mydło gliniane nakłada się cienko raz lub dwa razy w roku, co utrudnia wsiąkanie wody i ułatwia czyszczenie.

Tynk gliniany nie jest rozwiązaniem uniwersalnym. W miejscach stale narażonych na bezpośredni kontakt z wodą sprawdzi się gorzej niż płytki czy tynk cementowy. Ma natomiast sens tam, gdzie zależy nam na spokojnym mikroklimacie, naturalnej fakturze i materiale, który można wykonać samodzielnie. Przy odrobinie wprawy i kilku próbach na niewielkiej powierzchni staje się realną alternatywą dla farb i gładzi, a przy tym starzeje się w sposób, który można zaakceptować bez ciągłych remontów.