Polskie wnętrza przez dekady czerpały wzory z ekranu. Gdy w latach siedemdziesiątych na ekrany wchodziły seriale takie jak „Czterdziestolatek”, widzowie przyglądali się nie tylko losom inżyniera Karwowskiego, ale i jego mieszkaniu. Meblościanka, tapczan z funkcją spania, fotele na drewnianych nóżkach — te przedmioty szybko stawały się obiektem pożądania. Ludzie nie kopiowali ich dosłownie, bo dostępność mebli była ograniczona, ale próbowali odtworzyć choćby układ pokoju czy sposób zestawienia kolorów.

Przełom przyniosły lata dziewięćdziesiąte i pierwsza dekada XXI wieku. Zagraniczne produkcje, od „Przyjaciół” po „Seks w wielkim mieście”, pokazały, że mieszkanie może być scenografią dla osobowości. Kanapa z wysokim oparciem, regał wypełniony książkami i przedmiotami, stolik kawowy zamiast ławy — to wszystko zaczęło wypierać typowe zestawy meblowe. W tym samym czasie polscy widzowie na nowo odkryli rodzime wzornictwo, między innymi dzięki takim tekstom jak Ewolucja Tapczanu, która pokazała, że mebel z PRL-u może wrócić w zupełnie nowej roli. Tapczan przestał być symbolem prowizorki, a stał się elementem świadomego stylu.

Wpływ ekranu widać dziś w sposobie, w jaki urządzamy małe mieszkania. Serialowe wnętrza często są ciasne, a mimo to funkcjonalne. Widzowie podpatrują więc rozwiązania: łóżko z pojemnikiem na pościel, stolik na kółkach, półki sięgające sufitu. Meble z filmów nie muszą być drogie ani markowe. Wystarczy, że opowiadają historię i pasują do rytmu życia mieszkańców. Dlatego tak chętnie sięgamy po przedmioty z drugiego obiegu, które mają charakter i przeszłość.

Kultowe meble z ekranu zmieniły nie tylko estetykę, ale i sposób myślenia o domu. Przestaliśmy traktować wnętrze jak zestaw obowiązkowych sprzętów, a zaczęliśmy jak przestrzeń, którą można kształtować na własnych zasadach. Film i serial podpowiadają kierunek, ale ostateczna decyzja należy do nas. I to jest największa lekcja, jaką wyciągnęliśmy z telewizyjnych wnętrz.